मराठी प्रेमकथा लेखन प्रकल्प

मनातलं गाणं आणि आभाळाची साक्ष"
​सूरज आणि प्रियांका दोघेही एकाच कनिष्ठ महाविद्यालयात शिकायचे. सूरजला गाणी लिहिण्याची आणि कविता करण्याची भारी आवड, तर प्रियांकाला संगीताची आणि शास्त्रीय नृत्याची आवड. दोघांचा स्वभाव पूर्णपणे विरुद्ध — सूरज थोडा लाजाळू आणि अंतर्मुख, तर प्रियांका अतिशय मनमिळाऊ आणि हसमुख.
​कॉलेजच्या वार्षिक स्नेहसंमेलनाच्या तयारीदरम्यान दोघे एकाच नाटक आणि संगीत समितीवर एकत्र काम करू लागले. सुरुवातीला त्यांच्यात फक्त कामापुरतं बोलणं व्हायचं. पण नाटक बसवताना लागणाऱ्या रात्रीच्या प्रॅक्टिस आणि चहाच्या कपवरून होणाऱ्या गप्पांमुळे त्यांच्यातील अंतर हळूहळू कमी होऊ लागलं.
​एक दिवस प्रियांकाने तिच्या डान्सची एक नवी स्टेप करून दाखवली आणि ती थकून स्टेजवरच बसली. सूरजने तिला पाण्याची बाटली पुढे करत विचारले, "तुला कधी असं वाटतं का, की काही गोष्टी फक्त बोलून नाही, तर डोळ्यांतून जास्त चांगल्या समजतात?"
​प्रियांकाने आश्चर्याने त्याच्याकडे पाहिले आणि म्हणाली, "म्हणजे?"
​सूरज गडबडला, पण त्याने हिंमत करून खिशातून एक डायरी काढली. त्या डायरीच्या पानावर प्रियांकासाठी लिहिलेली एक नवी कविता होती. त्याने ती कविता वाचून दाखवली:
​"तुझ्या ओठांवरचं ते साधं हसू,
माझ्या कागदावर उतरलेलं जणू एखादं पिसं,
विचार करतोय रोज तुला कसं सांगू,
की माझं तुझ्यावर प्रेम आहे किती खास..."
​कविता ऐकून प्रियांकाचे गाल लाजून लाल झाले. तिने काही क्षण खाली पाहिले आणि मग हळूच हसत सूरजच्या हातातून ती डायरी घेतली आणि म्हणाली, "तुझे शब्द फार उशिरा सुचले, पण आले अगदी वेळेवर!"
​त्या दिवशी त्या दोघांच्या मनात प्रेमाची नवी पालवी फुटली. कॉलेज संपले, करिअरच्या वेगवेगळ्या वाटांवर दोघे वेगवेगळ्या शहरांत गेले, पण त्यांच्या प्रेमाचे अंतर कधीच वाढले नाही. फोनवरील तासागणिक गप्पा आणि एकमेकांवरील अथांग विश्वासामुळे त्यांचे नाते अजून घट्ट झाले.
​काही वर्षांनी, त्याच कॉलेजच्या कट्ट्यासमोर, जिथे त्यांची पहिली भेट झाली होती, सूरजने गुडघ्यावर बसून प्रियांकाला लग्नाची मागणी घातली. प्रियांकाने डोळ्यांत आनंदाची आणि समाधानाची अश्रू आणत थेट होकार दिला.
​अशी ही दोन वेगवेगळ्या स्वभावांच्या मनांची, विश्वासावर आणि प्रेमावर आधारलेली एक गोड लव्ह स्टोरी कायमची फुलली!